|
November 2010. Grote delen van ons land staan heuphoog onder water. Vooral de Dendervallei krijgt – alweer – de volle laag. Duizenden huizen worden – alweer – zwaar beschadigd, inboedels vernield. En alweer belooft de politiek doortastende maatregelen.
Panorama trekt een jaar na de feiten na of ons land intussen overstromingsveiliger is geworden. De balans oogt niet mooi.
Wat we zelf doen doen we beter? We trokken de Dendervallei af en constateerden dat op Waals grondgebied hypermoderne stalen stuwen in staat zijn overvloedige waterstromen het hoofd te bieden. Aan Vlaamse kant dateren ze uit de negentiende eeuw, de vermolmde houten schotten slagen er nauwelijks in water tegen te houden. Wallonië spendeert meer aan waterbeheersing dan Vlaanderen, terwijl het de helft minder waterwegen te onderhouden heeft.
Officieel wil Vlaanderen wateroverlast tegengaan aan de bron, door zoveel mogelijk regenwater de bodem te laten indringen. In de praktijk blijft het razendsnel de andere kant uitgaan: Vlaanderen wordt hoe langer hoe sneller gebetonneerd. Wat niet de bodem indringt, zou tijdelijk moeten worden opgevangen in overstromingsgebieden, gebieden zonder bebouwing die tijdelijk blank mogen staan. Helaas gaat de aanleg dikwijls tergend traag, onder meer omdat drukkingsgroepen allerhande dwarsliggen. Toch vindt Panorama een voorbeeld waar het wel lukte: overstromingsgebieden in de Dijlevallei hebben Leuven vorig jaar helemaal droog gehouden.
En dan is er de fameuze watertoets, een serie voorwaarden waaraan nieuwe bouwsels in overstromingsgevoelig gebied moeten voldoen. Op papier een prima beleidsinstrument, in de praktijk nauwelijks gecontroleerd en massaal met voeten getreden.
Verdronken land, een reportage van Luc Pauwels en Andrée Van Voorst Vader.
 |
