|
Drie jaar na het failliet van Lehman Brothers en de redding van andere banken met overheidsgeld maakt de bankensector opnieuw grote winsten, terwijl de publieke sector kreunt onder de bezuinigen en landen dreigen failliet te gaan. Heeft het één iets met het ander te maken? De crisis die we doormaken is niet alleen een financiële en economische maar ook een sociale en culturele crisis, één die Europese en Amerikaanse samenlevingen fundamenteel zal veranderen.
‘Eén probleem van deze crisis is dat zij steeds weer wordt ontkend. Ze was eerst financieel, maar ineens was ze meer dan dat. Zij werd industrieel en toen een werkgelegenheidscrisis. Toen werd het een begrotingscrisis en een Europese crisis. Die evolutie vereist een grondige analyse op het moment zelf.’ – Manuel Castels, socioloog USC Los Angeles.
Al sinds het begin van de financiële crisis in 2008 roept de Spaanse socioloog Manuel Castels elke zomer een aantal topintellectuelen samen. Ze denken na over de crisis die zich onder hun ogen ontpopt en steeds nieuwe vormen aanneemt. ‘The Aftermath Network’ zo is de groep gaan heten, naar de nieuwe wereld die volgens Castels aan de andere kant van de crisis zal verschijnen.
‘Pas drie of vier jaar na het begin van de crisis beginnen politici te begrijpen dat het volgen van de regels van het IMF, de EU en de ECB niet genoeg is om deze crisis op te lossen.’ – Gustavo Cardoso, socioloog IUL Lissabon.
‘Mensen snapten niets van crisis in het begin, maar nu wel. Want nu heeft zij gevolgen voor hun inkomen, hun baan, de opleiding van hun kinderen, … Het heeft direct invloed op hun leven. Nu begrijpen ze wat de crisis betekent.’ – John Thompson, socioloog Cambridge University.
Het gevoel op de straat is heel erg: wij betalen voor een crisis die anderen hebben veroorzaakt.
Metamorfose van een crisis – VPRO Tegenlicht, 2011.
 |
