|
Wat doe je als je dolgraag een kind wil maar tijdens de zwangerschap te horen krijgt dat het met een zware handicap door het leven zal moeten? Er zijn al vaker reportages geweest over mensen die de moeilijke beslissing namen om door te gaan, om te proberen hun kind, mét handicap, toch nog een waardig leven te geven. Mensen die ervoor kozen de zwangerschap af te breken komen zelden in beeld. Panorama volgde enkelen van hen in de verscheurende keuze tussen een leven vol hindernissen en de dood.
 Hier vindt u meer informatie die gebruikt is de voorbereiding van de reportage. Misschien zit u nog met vragen en vindt u hier een begin van het antwoord. – Het onderzoeksdossier.
 Ik ben, zo zegt ze terwijl de tranen in haar ogen staan, de slechtst denkbare moeder. Want ik heb mijn eigen kind gedood. Lager kan je als moeder niet vallen. Ik haat mezelf dat ik dat beslist heb, maar ik zou mezelf ook haten als ik een zwaar gehandicapt kind op de wereld had gezet en hem zien lijden. – Reportersblog van Ludo Penninckx.
An was zes maanden zwanger, en toen hoorden zij en haar man Hans dat hun kindje, waar ze al jaren naar verlangd hadden, het syndroom van Down zou hebben. Simon –hij was er nog niet maar had wel al een naam– zou mentaal en fysiek gehandicapt zijn en zou wellicht nooit zelfstandig kunnen leven.
‘Moest hij nu zo erg hulpbehoevend zijn dat wij het niet alleen kunnen en wij moeten hem ergens plaatsen, dat zou ik gewoon niet kunnen.’
-’Ja, en wat als wij er niet meer zijn?’
Hans en An, ouders van Simon
Simon sterft in de buik van zijn mama door een naaldprik in zijn hartstreek.
Als de foetus een zware ongeneeslijke aandoening heeft, mag zwangerschapsafbreking in België tot zelfs in de laatste week van de zwangerschap. Het zijn de dokters die bepalen wat een zware handicap is.
Ga er maar aan staan: syndroom van Down wel, dwerggroei niet? En dan blijkt dat elk ziekenhuis er zijn eigen regels op nahoudt.
En dan is er Chieltje. Die kwam ter wereld met een ernstig en zeldzaam syndroom, dat niet tijdens prenataal onderzoek was vastgesteld. Hij overleed toen ie zeven maanden oud was. Zijn moeder Nele krijgt het moeilijk als ze erover praat.
‘Hij deed zeer grote stuipen, zijn motoriek nam voortdurend af. Hij kon zijn mondje niet meer toehouden, hij kreunde enorm veel. … Wij zijn blij dat we Chiel gekend hebben. Voor ons is dat ons zoontje, we zien hem echt enorm graag. Maar als je in Chiel zijn plaats denkt, is het niet goed. Hij heeft er niks aan gehad, en hij heeft enorm afgezien.’
Nele, mama van Chiel.
Wanneer zie je je foetus het liefst? Als je hem ondraaglijk leed bespaart of als je hem liefdevol begeleidt in zijn handicap? Over een grenzeloos verscheurende keuze, over de wazige grenzen tussen leven, lijden en dood.
Een reportage van Ludo Penninckx
 |
