Als kind hoorde ik het vanaf de preekstoel donderen: dat de dood onaangekondigd zou komen ‘als een dief in de nacht’, en dat de duivel, mijn vijand, rondsloop als een brullende leeuw, ‘zoekende wie hij zal verslinden’... Met de daver op het lijf lag ik in mijn bed te wachten op schreeuwende moordende dieven - duivel en dood werden één.