|
 De Tijd schrijft:
" SABINE DESCAMPS (49), Stad Antwerpen
'Ik heb eerst twintig jaar op de personeelsdienst van de Stad Antwerpen gewerkt, sinds kort coördineer ik alles wat met welzijn op het werk te maken heeft voor het personeel van de districtshuizen. Dit pensioenplan is eigenlijk de druppel die de emmer doet overlopen. De malaise is al langer aan de gang. De stad Antwerpen bespaart al jaren. In tegenstelling tot wat de buitenwereld denkt, werken wij ons krom door een tekort aan middelen en mensen. Ik vind dan ook helemaal niet dat we langer moeten werken. De huidige crisis is begonnen door de banken en de speculanten. De overheid - via het geld van u en ik - is met vele miljoenen euro's over de brug moeten komen. Middelen die er anders nooit zijn voor investeringen in tewerkstelling of gezondheidszorg. Ik zie heel wat mensen aan het einde van hun loopbaan snakken naar hun pensioen, terwijl ze er nu nog eens twee jaar moeten bijdoen tot ze 62 zijn.'
FRANCIS LAFOSSE (60), Buschauffeur De Lijn
'Sinds 1978 ben ik buschauffeur bij de Lijn. Sinds mijn 55ste ben ik met deeltijds brugpensioen, na voordien een paar jaar deeltijds te hebben gewerkt. Dat systeem verdwijnt nu op 1 januari. De regering jaagt een pensioenplan - dat fundamentele zaken aanpakt en honderdduizenden mensen treft - er op een drafje door. Terwijl een evaluatie van het parlementair pensioen - waar je na 20 jaar loopbaan al aan volledige rechten zit - pas voor eind januari is... Men beweert altijd dat we vandaag in staat zijn om langer te werken, maar de job van buschauffeur is de voorbije dertig jaar serieus veranderd. Er is veel meer stress in het verkeer. Sla er ook de statistieken over verkeersagressie op na. Er is de voorbije jaren al flink bespaard. De rustpauzes tussen de diensten zijn ingekort. Toen ik begon als buschauffeur, was er amper vraag naar systemen als deeltijds werken. Nu leeft zelfs bij heel wat dertigers en veertigers de vraag om 80 procent te kunnen werken.'
JAN VLEGELS (27), Universiteit Antwerpen
'Ik begon vier jaar geleden aan de Universiteit Antwerpen als doctoraalstudent. Nu geef ik les informatica, met een contract van bepaalde duur tot oktober volgend jaar. Ik koos voor de openbare sector omdat je er belangrijke pensioenrechten kan opbouwen. Maar de voorbije jaren zag je aan de universiteiten heel wat vaste, statutaire jobs vervangen worden door contractuele jobs. Personeel dat met pensioen gaat, wordt niet altijd vervangen. Terwijl het aantal studenten de voorbije jaren steeg, bleef het lesgevend personeel min of meer stabiel. De federale regering wil nu de gevolgen van de crisis vooral afwentelen op de werkende mens. Als je ziet dat bijvoorbeeld de grootste bedrijven amper vennootschapsbelastingen betalen... Jarenlang is de mensen beloofd dat hun loopbaaneinde aangenamer zou worden, zodat het mogelijk wordt om langer te werken. In de praktijk worden die instrumenten, zoals loopbaanonderbreking en tijdskrediet, nu verder ingeperkt.'
Bron: De Tijd 23/12/11
 |
