|
 De Standaard schrijft:
" De premier stuurt de gezondheidszorg bij. Volgens YVO NUYENS gaat hij op minstens twee punten de mist in. Hoewel de kloof tussen arm en rijk in Europa blijft groeien, is die in België sedert 1985 gelijk gebleven, becijferde de Oeso vorige week. Bovendien heeft België samen met onder meer Noorwegen en Denemarken een van de laagste ongelijkheidscijfers. Dit goede nieuws wordt verstoord door de groeiende ongelijkheid als het gaat over ziekte en gezondheid. Als iemand met een universitair diploma er gezonder bijloopt, terwijl mensen zonder diploma zowel meer acuut als chronisch ziek zijn, dan is er sprake van een sociale gezondheidskloof. Naarmate het opleidingsniveau omlaag gaat, nemen riskante gewoonten zoals roken, drinken, vette voeding en overgewicht toe, maar ook risico's op mentale stoornissen groeien.
Samengevat: hoe hoger het opleidingsniveau, des te beter de gezondheidssituatie. Die gezondheidskloof wordt bovendien almaar wijder. Zo slikken wij steeds meer slaapmiddelen, maar dit verbruik neemt veel sneller toe bij lager opgeleiden dan bij mensen met een hoger opleidingsniveau.
Hier moet dringend bijgestuurd worden, liefst met therapeutische hardnekkigheid. Gaan Elio Di Rupo en zijn kompanen hier als bekwame spoedartsen aan de slag?
Maximumfacturen
Vanzelfsprekend gaat het in de begroting in de eerste plaats om besparingen. Twintig procent van de totale besparingen haalt Di Rupo uit deze sector. Wanneer een topman van de socialistische ziekenfondsen de vrees formuleert dat 'de patiënten een groot deel van de factuur doorgeschoven zullen krijgen', dan zie je de bui al hangen:de gezondheidskloof zal verder toenemen. Daar stelt het regeerakkoord dan wel tegenover dat het de toegang tot de gezondheidszorg voor kansarme groepen wil verbeteren, zowel tot 'de wijkgezondheidscentra als de huisartpraktijken'.
Hier gaat Di Rupo voor de eerste keer de mist in. Maximumfacturen, derdebetalersregelingen, verlaging van remgelden en wijkgezondheidscentra kunnen de toegang tot de gezondheidszorg inderdaad verbeteren. Ze hebben evenwel weinig of geen effect op die (on)gelijke kansen op ziekte en gezondheid. Die moet je zoeken in de manier waarop we geboren worden, leven en opgroeien, werken en wonen, eten en bewegen tot en met ouder worden. Het opkrikken van de toegang tot gezondheidszorg kan maar een bijkomende rol spelen. Over het aanpakken van deze sociale determinanten (vettaks maar ook sociale isolatie en integratie) zwijgt het regeerakkoord in alle talen. Di Rupo vergist zich bovendien wanneer hij sociale ongelijkheid uitsluitend vertaalt in termen van armen, daklozen en sanspapiers. Tussen de twee uitersten van rijken en armen in, zitten grote graduele gezondheidsverschillen. De middenklasse dreigt bij een exclusief 'armenbeleid' uit de boot te vallen, waardoor de gezondheidskloof ook hier toeneemt.
Deze aanpak wekt toch wel verbazing. Nog geen twee maanden geleden vergaderden in Rio de Janeiro een kleine duizend regeringsleiders, het middenveld tot en met patiëntenorganisaties. De gemeenschappelijke verklaring aldaar roept op tot een gezamenlijke actie tegen de sociale gezondheidsongelijkheid tussen en binnen de landen waarbij absolute prioriteit gaat naar de rol hierin van sociale determinanten. België was daar aanwezig en ondersteunde de politieke declaratie volmondig.
Als Di Rupo zijn ogen niet wil sluiten voor de kloof, moet hij dringend maatregelen nemen.
Bron: DS 12/12/11
 |
