Solidair schrijft:
"  Na de nationale betoging op 2 december en de nationale staking van 22 december van de openbare diensten, plannen de vakbonden op 30 januari een nationale 24-uren staking. Staak je mee of ga je die dag werken? 
1. De koopkracht daalt. Handel vandaag!
Allereerst: zijn er eigenlijk serieuze redenen om te staken? Oordeel zelf. De regering verhoogt vandaag de taksen op digitale tv, op tabak en alcohol. De notarissen worden duurder. De regering beperkt de fiscale aftrekposten voor je woonlening, voor je pensioensparen, voor je kinderopvang en voor de isolatie van je huis.

De regering wijzigt de pensioenberekening zodat de toekomstige pensioenen heel wat lager zullen zijn. De regering zit ook aan de sociale uitkeringen van de jonge schoolverlaters en de werklozen. Kortom, deze regering pleegt een aanslag op de koopkracht van alle gezinnen, die kan oplopen tot meer dan een half maandloon per jaar. En om de zaak te vervolledigen breekt de regering de werkomstandigheden af door iedereen twee jaar langer te laten werken.

Op hetzelfde moment zegt deze regering tot de grote bedrijven: jullie hoeven geen belastingen te betalen. We hebben jullie 16 miljard euro vennootschapsbelasting per jaar niet nodig¹. We hebben de 8 miljard euro miljonairstaks per jaar niet vandoen, zegt de regering tegen de 88.000 euromiljonairs van België. De fiscale aftrekposten voor de bedrijven, zoals de notionele interest, beperken? Wat kan voor de gezinnen hoeft niet voor de bedrijven, zegt deze regering². Weer meer dan 3 miljard euro per jaar minder voor de schatkist.

Het overgrote deel van de 11,3 miljard besparingen ophalen bij de gezinnen en tegelijkertijd tientallen miljarden inkomsten laten liggen die er bij de bedrijven en de superrijken te rapen vallen, dat tekent deze regering ten voeten uit.

Bovendien houdt het hier niet bij op. De eerste besparingsronde is nog niet koud of de regering-Di Rupo is al op zoek naar nieuwe besparingen voor een totaal van 1 à 2 miljard. Op 25 februari plant ze een nieuw begrotingsconclaaf waar mogelijk het overslaan van een indexsprong op de agenda staat. Dat komt neer op een reële loondaling van 2%. Op jaarbasis opnieuw een verlies van een kwart maandloon. Net in een periode dat bus, tram en metro prijsverhoging tussen de 2,7% en de 4,5% plannen. Net wanneer de NMBS haar tarieven verhoogt met 2,83%. Net wanneer prijzen voor gas, elektriciteit, benzine, diesel en stookolie verder dreigen te stijgen. Net wanneer de banken hun bankentaks aan de klanten willen doorrekenen.

Opkomen voor het behoud van de koopkracht van de gezinnen is een juiste zaak. Zich verzetten tegen langer werken is meer dan gerechtvaardigd. Wie de volgende besparingsrondes wil vermijden, moet vandaag handelen. Niet de gezinnen maar de speculanten, de topbankiers en de miljonairs moeten de crisis betalen die ze zelf veroorzaakt hebben.

2. Slechts één middel tegen dovemansoren van de regering

“Maar moeten we daarom naar het stakingswapen grijpen, kan dat niet gerealiseerd worden via andere wegen, via het overleg, via alternatieve acties?”, vragen sommige zich af. De overgrote meerderheid van de bevolking is tegen de plannen van Di Rupo. Toch keurt het Parlement ze goed! Zonder voorafgaandelijk overleg met de vakbonden. De mening en de inspraak van 3,3 miljoen vakbondsleden op voorhand is niet gewenst. Meer dan 500 dagen duurde de regeringsvorming. Maar voor zulke ingrijpende zaken als de plannen van Di Rupo volstaan drie dagen om ze uit te werken en één nacht om ze door het Parlement te sleuren. Nadat de openbare diensten hiertegen in staking gingen op 22 december kwam er een zeker overleg met de vakbonden tot stand. “Van hervormingen terugschroeven is geen sprake” zegt Van Quickenborne³.

CD&V-voorzitter Wouter Beke zegt tegen de vakbonden: “Jullie mogen staken. Maar het zal niets veranderen aan de maatregelen. Het regeerakkoord zal uitgevoerd worden.” Het is duidelijk dat deze regering niet zal wijken voor een smeekbede, voor een petitie, voor overleg, voor harde taal of voor alternatieve acties. Om in te gaan tegen dit democratisch deficit is er slechts één middel, en dat is staken. Zo was de staking van de openbare diensten op 22 december nodig om de regering te bewegen op het sociaal overleg op te starten. Om Di Rupo te dwingen een ander beleid te voeren is er meer nodig dan alternatieve acties. Hiervoor moet je de 1% raken in de productie. Daar wordt hun winst gemaakt. En dit is alleen mogelijk met een staking.

3. Geen Duits armoedemodel in België

Di Rupo ontkent het zelf, maar de inspiratiebron voor zijn plannen ligt wel degelijk bij de Europese Commissie. Die wil het armoedemodel van Duitsland veralgemenen. In Duitsland leven er meer dan 1,4 miljoen werkende mensen in armoede. Door de enorme flexibilisering van de arbeidsmarkt hebben sommigen twee of drie jobs… aan vijf euro per uur. En nog volstaat hun loon niet om de maand rond te maken. Di Rupo’s minister van Werk, Monica De Coninck (sp.a), pleit voor een grotere flexibilisering van de contracten in België “om langdurige werklozen aan de slag te helpen”⁴. En dan maar beweren dat men het Duitse voorbeeld niet wil volgen.

De Europese Commissie wil nog verder gaan en haar macht nog uitbreiden. De dag voor de staking, op 29 januari, vergaderen de Europese leiders. Op deze Europese top wil de Commissie de “gouden regel” doen goedkeuren. Lukt dat, dan krijgt elk land zelfs bij een zware crisis het verbod geld te lenen voor zijn sociale budgetten en/of om zijn economie te helpen heropleven. Dit is niet alleen absurd op economisch vlak, het is ook antidemocratisch. Deze ontwikkeling naar een autoritair Europa is nefast.

4. Omdat staken werkt

“Er is niets tegen te doen. Staken helpt ook niet. We zullen toch moeten betalen”, zeggen sommigen. Is dat zo? Alle sociale verworvenheden zijn ooit door strijd afgedwongen. In 1936 zorgde een nationale staking zelfs in volle crisisperiode voor de invoering van het jaarlijks verlof. Anno 2012 kunnen we de regering-Di Rupo tot een ander beleid dwingen. De meerderheid wil de besparingen en hervormingen niet. Staken is gebruikmaken van de macht van het getal. Staken is de meerderheid van de bevolking mobiliseren en aan de basis een breed front smeden tussen jong en oud, tussen arbeiders en bedienden, tussen de privé en de ambtenaren, tussen actieven en niet-actieven. Als de 99% onderling kibbelt over bijvoorbeeld de ongemakken van een staking, dan kunnen de 1% superrijken en hun handlangers ongestoord verder profiteren en de boel onleefbaar maken voor de 99% van het volk. Zich niet laten verdelen, begint met steun aan de staking van 30 januari. En mee staken is nog steeds de beste vorm van steun.

1. Zie studie PVDA http://www.pvda.be/nieuws/artikel/dossier-top-50-grootste-fiscale-kortingen-betaalt-104-belastingen.html. “Als de 1.000 ondernemingen met de hoogste winsten het normale tarief van 33,99% vennootschapsbelastingen zouden betalen, dan zou dat meer dan 16 miljard euro opleveren.” 
2. Deze regering beweert dat ze de notionele intrest wel beperkt. Maar de opbrengst daarvan is een peulenschil en volgens de Eurocommissaris Olli Rehn zeer onzeker. 
3. De Standaard 23 januari 2012 
4. La Libre Belgique 24 januari 2012.http://www.lalibre.be/actu/belgique/article/714994/monica-de-coninck-contrats-flexibles-pour-chomeurs-de-longue-duree.html   

Bron: Solidair  24/01/12

Commentaar (0)