Solidair schrijft:
"  Belgisch surrealisme, aflevering 526: Di Rupo neemt ontslag. Zou er een afgrond gapen tussen liberalen en sociaaldemocraten? Echt? Op 11,4 miljard besparingen, die vooral de werkende bevolking treffen, moeten de miljonairs 0,15 miljard betalen. Dat is een peulenschil van nauwelijks één procent van de besparing. De PS, met in haar kielzog de sp.a, cdH en CD&V, verdedigt een soberheidsplan dat in de loop der weken blauwer en blauwer werd. Maar voor ‘da joenk’ De Croo en voor de jonge Michel is dat nog “te links”. Met steun van buitenaf van Bart De Wever. Wat willen die lieden? Gepusht door “de financiële markten” hopen zij nog meer te versnellen en de asociale maatregelen nog meer te verharden.

De plot van dit stukje theater zullen we binnen enkele dagen kennen. Maar achter de show ontwaren we bij alle onderhandelaars roerende eensgezindheid over de fond van de zaak. Want niemand aan tafel durft te zeggen dat het ondemocratisch is dat de Europese Commissie – toch een niet-verkozen orgaan – op 15 december een boete van 700 miljoen kan opleggen als wij de neoliberale recepten niet toepassen. Er is ook niemand die de “aanbeveling” van de Europese Commissie durft tegen te spreken. Eens kijken naar de sleutelelementen in dat document¹:

• Om het begrotingstekort terug te dringen tot 2,8% van het bbp eist de Commissie een bezuiniging van 11,4 miljard. Dat doen de zes partijen dan ook.

• De Commissie vraagt “de leeftijdsgerelateerde uitgaven in toom te houden, onder meer door vervroegde uittreding uit de arbeidsmarkt te voorkomen teneinde de effectieve pensioenleeftijd te verhogen” (p. 6). Ook hier is er unanimiteit rond de onderhandelingstafel: we moeten minstens twee jaar langer werken. Zelfs als dat ten koste van de gezondheid is.
Als er al een verschil is tussen de liberalen en de rest, dan alleen over  hoe snel en op welke manier de maatregelen moeten worden uitgevoerd. De blauwen willen ze snel en streng gerealiseerd zien. De andere parijen geven de voorkeur aan het wat spreiden in de tijd om zware sociale woelingen te voorkomen. De discussie over blauwe of roze bezuinigingen is naast de kwestie. Het is de keuze tussen zich met blote handen of met handschoenen laten wurgen. Op termijn zal je een regering van technocraten op z’n Italiaans of z’n Grieks niet vermijden door gewillig en “democratisch” dezelfde recepten te gebruiken als zij.• De Commissie wil dat we “een systeem invoeren waarbij het niveau van de werkloosheidsuitkeringen geleidelijk afneemt”. Di Rupo wil dat realiseren, ook nu de economische crisis hard toeslaat zoals bij Thissen en bij Gevaert.

Het akkoord dat vroeg of laat uit de bus komt, kan alleen tegengehouden worden als er zich een brede volksbeweging tegen opwerpt. Die beweging trekt zich met de betoging van 2 december op gang. De ware oppositie van links moet groeien rondom de vakbonden en de PVDA. Die oppositie wil een totaal andere politiek. De schuldigen voor de crisis: de grote bankiers, de speculanten en de miljonairs moeten ervoor betalen.

1. Aanbeveling voor het nationale hervormingsprogramma 2011 voor België, Europese Commissie, 7 juni 2011.http://ec.europa.eu/europe2020/pdf/recommendations_2011/csr_belgium_nl.pdf

Wat op onderhandelingstafel ligt, wordt steeds minder verteerbaar

Maandag trok de formateur naar de koning om er zijn ontslag aan te bieden. Maar waarover gaat die tegenstelling tussen de liberalen en sociaaldemocraten? Wat staat er uiteindelijk in het “ultieme” voorstel dat Di Rupo deed? We zetten het nog eens op een rijtje.

Bron: De Tijd 22/11/2011

Uw dienaar zat natuurlijk niet mee aan de onderhandelingstafel. Vandaar dat we de puzzel maar kunnen samenstellen op basis van wat we via de pers konden vernemen, waardoor het plaatje soms maar bij benadering zal kloppen. Maar desondanks kunnen we er ons toch een tamelijk goed beeld over vormen.

Het eerste dat opvalt, is dat er al deelakkoorden zijn over belangrijke zaken die in alle heisa in de media niet meer aan bod komen omdat ze blijkbaar al verworven zijn. Wat dat betreft kunnen we de vijf leiders van het ABVV bijtreden als die schrijven: “De onder druk van de CD&V (met de N-VA achter de schermen), de MR en de Open Vld herwerkte nota van de formateur heeft het gebrek aan evenwicht dat we in de eerste versie al aanklaagden, alleen maar erger gemaakt”. Een overzicht.

Brugpensioen en vervroegd pensioen: minstens twee jaar langer werken
Een beroep doen op brugpensioen wordt moeilijker. Om met brugpensioen te kunnen zal het aantal gewerkte jaren op 40 gebracht worden (in plaats van de 38 van vandaag). Voor de mannen zal dat gelden in 2015 en voor de vrouwen in 2017. De minimumleeftijd wordt opgetrokken tot 60 jaar (in plaats van de algemeen geldende regel van 58 jaar en 56 jaar voor de zware beroepen). Uitzondering wordt gemaakt voor de bedrijven in herstructurering (waar de leeftijd van 50 naar 55 jaar opgetrokken wordt) en voor de bedrijven in moeilijkheden (van 50 naar 52 jaar). Voor het vervroegd pensioen, dat men vandaag op 60 jaar kan nemen, wordt de minimumleeftijd met 6 maanden verlengd in 2013 om tegen 2019 tot 62 jaar opgetrokken te worden1. Het gaat hier dus wel degelijk over een effectieve verlenging van de pensioenleeftijd met minstens twee jaar zoals de Europese Commissie dat eist (vandaag stopt de Belg gemiddeld op 59 jaar met werken, dikwijls afgebeuld door hyperproductief en stresserend werk). Het is dus een Generatiepact bis, dat het eerste uit 2005 nog strenger maakt.

De werkloosheid ligt onder vuur: de lonen onder druk

Op een ogenblik dat de herstructureringen in alle hevigheid toeslaan, zoals bij Thissen, Kraft en ArcelorMittal zouden de werklozen hun uitkeringen al zien verminderen vanaf de derde maand om terug te vallen op een minimaal forfaitair bedrag na een periode die afhangt van de gewerkte loopbaan. Men noemt dat een “grotere degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen”. De maatregel zou gelden vanaf juli 2012.

De oudere werklozen (81.000 in september 2011) zouden tot hun zestigste beschikbaar moeten blijven voor de arbeidsmarkt, en in sommige gevallen zelfs tot hun 65ste. En jongeren die nog nooit konden werken zien hun recht op een wachtuitkering in het gedrang komen. Ze zouden minstens 12 maanden op een uitkering moeten wachten (in plaats van 9 nu) en zeer beperkende toelatingsvoorwaarden opgelegd krijgen. Na drie jaar zou de uitkering bovendien geschrapt worden. Vandaag krijgen 108.000 jongeren zo’n wachtuitkering.

Alles wordt in het werk gesteld om werklozen te verplichten om het even welk werk te aanvaarden tegen om het even welk loon en om het even welke arbeidsvoorwaarden. Maar als men honderdduizenden werknemers “op de markt” brengt, die slechtere loon- en arbeidsvoorwaarden hebben, dan duwt men daarmee alle loonschalen naar omlaag. Dat konden we zien in Duitsland waar gelijkaardige maatregelen ingevoerd werden (“Hartz IV” genaamd)

De rijken steeds meer buiten schot

Onder druk van de liberalen stijgen de besparingen op de uitgaven, wat vooral de man in de straat raakt, tot meer dan 4,3 miljard euro daar waar die 2,3 miljard euro bedroegen in de nota Di Rupo van juli. De tabel die op 22 november door de beurskrant De Tijdgepubliceerd werd (zie hieronder) spreekt voor zich.

Het zijn de werkende mensen die een grotere factuur voorgeschoteld krijgen. Het budget voor de gezondheidszorg zal 2,3 miljard euro minder ontvangen daar waar de besparing die in juli voorzien was 1,2 miljard bedroeg. De openbare diensten, liggen ook onder vuur. De administraties zullen hun werkingsmiddelen zien dalen en de dotatie aan de NMBS daalt met 253 miljoen euro, terwijl de spoormaatschappij al een zeer zware herstructurering doormaakt. De maatregelen tegen de werklozen en de (brug)pensioenen zouden bij het in voege gaan in 2012 al 337 miljoen euro opbrengen om dan exponentieel toe te nemen tegen 2015-2020.

Aan de andere kant zien de miljonairs en aandeelhouders de maatregelen die hen troffen als sneeuw onder de zon smelten. De PS beweerde dat ze de grote vermogens zou belasten. Resultaat: een belasting van 5 % op de roerende inkomsten boven de 120.000 euro per jaar die… 0,15 miljard euro zal opbrengen. Vijftig keer minder dan wat een echte miljonairstaks zoals de PVDA die voorstelt, zou kunnen opbrengen (8 miljard euro). Bovendien laat men zo het vermogenskadaster vallen, waardoor men het essentiële wapen om tegen de fiscale fraude te strijden opgeeft. De notionele interesten worden niet afgeschaft en zelfs niet ingrijpend afgebouwd. De interestvoet gaat van 3,45 % in 2011 naar 3 % in 2012, wat 0,857 miljard euro zou opbrengen, heel wat minder dan de 4 miljard die de afschaffing ervan zou kunnen opbrengen.

Waar botst het dan?

In grote lijnen zijn er geen fundamentele meningsverschillen over de toepassing van een bezuinigingspolitiek die op de eerste plaats de werknemers zal raken. En ook niet over de essentiële hervormingen.

Er is om te beginnen een meningsverschil over de manier waarop en het ritme: de liberalen willen dat de maatregelen over de pensioenen en de werkloosheid sneller toegepast worden, ze willen de indexering van de lonen nu ook al hervormen terwijl heel wat verantwoordelijken uit andere partijen liever willen wachten om dat heikele dossier aan te pakken om de huidige maatregelen gemakkelijker te kunnen doorvoeren. Die “stap-voor-stap”-tactiek werd ook toegepast in andere landen (Griekenland, Spanje, Portugal) waar sociaaldemocratische eerste ministers het voor het zeggen hadden: de bezuinigingsplannen worden in schijfjes met een interval van 6 tot 12 maanden doorgevoerd.

Ten slotte zijn er de discussies over secundaire dossiers waarbij de verschillende partijen de kans hebben zich goedkoop te profileren. Zo willen de liberalen zich profileren als de verdedigers van de “middenklasse” door de afschaffing te eisen van de verhoging van de belasting op de bedrijfswagens. Maar die belasting vertegenwoordigt amper 2 % van de totale inspanning. Door het debat daarop te richten wil men de omvang van de besparingen die elders gedaan worden doen vergeten. De PS van haar kant wil zich profileren als de partij die het kapitaal wil belasten, en haar pseudobelasting op de fortuinen is goed voor… 1,3% van de gevraagde inspanningen.

1. Zie La Libre Belgique en De Morgen van 21 november 2011

Bron: Solidair  22/11/11

Commentaar (0)