|
 DeWereldMorgen.be schrijft:
" Hoe u ook denkt over 'Het goddelijke monster', dat de dialogen in het boek slecht geschreven zijn, de tv-serie best te pruimen is of het West-Vlaams erbarmelijk gesproken, boek en serie zijn - anders dan de bewering door de auteur dat elke gelijkenis met bestaande personen en gebeurtenissen op toeval berust - wel degelijk sterk geïnspireerd door de vele schandalen uit de periode 1970-1996.
Wie al wat jaren ervaring heeft, zal in de familie Deschryver nogal makkelijk de familie De Clerck herkennen van het Beaulieu bedrijfsimperium.
Zelfs de feitelijke opsomming van de verdenkingen tegen de groep en van wat zich heeft afgespeeld rond Beaulieu, oogt soms sterker dan wat de fictie van boek en serie te bieden heeft.
Het is ook geen toeval dat de met een jachtgeweer gedode echtgenoot van Katrien Deschryver de geheimen van de familie toevertrouwt aan atomaschriftjes. Een zekere Leo Delcroix heeft hem dat voorgedaan.
En zelfs wie nog zeer jong was midden de jaren negentig, of zelfs nog niet geboren, zal de naam Dutroux bijna zeker kennen en wellicht vertrouwd zijn met de beelden die opduiken in de tv-serie. De door Dutroux ontvoerde, misbruikte en vermoorde meisjes en de stuitende onkunde van politie en gerecht vormen het schandaal dat België meest van al heeft beroerd.
Het land van de 1000 schandalen
Het is ietwat overdreven te beweren dat men een land kent aan zijn schandalen. Maar het is zeker dat alle burgers, jong en oud, best weet hebben van wat fout loopt. Wie meer democratie en minder schandalen wil, wie betere en vooral nageleefde wetten en minder corruptie wil, moet eerst weten wat de kwalen van het land zijn.
Al in 1997 werden de vele affaires uit de periode 1970-1996 verzameld in het boek 'Het land van de 1000 schandalen. Encyclopedie van een kwarteeuw affaires'. Omdat we ons de feiten niet altijd meer juist herinneren, of gebeurtenissen soms helemaal zijn vergeten, omdat de werkelijkheid van de Belgische schandalen nogal eens straffer is dan de verbeelding, en omdat die schandalen de fictie van Het goddelijke monster sterk inspireren en voeden, serveren we de komende weken een aantal bijdragen met wat we al wisten anno 1997.
En we beginnen met het verhaal van de atomaschriftjes van Leo Delcroix - Klik hier
Dirk Barrez is de auteur van Het land van de 1000 schandalen. Encyclopedie van een kwarteeuw affaires, Globe, 1997, 384 p. (geactualiseerde franstalige versie in 1998)
====================
http://www.dewereldmorgen.be/artikels/1997/08/01/delcroix-leo-en-de-atomaschriftjes
vrijdag 01 augustus 1997
door Dirk Barrez
DELCROIX LEO en de atomaschriftjes
Geboren in 1949 in Kalmthout, bouwde al snel aan zijn carrière binnen de CVP; in 1976 is hij provinciaal secretaris van de Limburgse CVP, later is hij nationaal secretaris van de CVP én verantwoordelijke voor de partijfinanciering (1984-1991), senator (1991) en minister van Landsverdediging (1992-1994).
Leo Delcroix neemt ontslag als minister van Landsverdediging op 8 december 1994 nadat hij betrapt is op een leugen over z'n Franse villa. Op een vraag daarover vond hij het namelijk eerst opportuun om te ontkennen dat hij een villa bezit in Zuid-Frankrijk. Partijgenoot Karel Pinxten is z'n vervanger.
Veel belangwekkender nog dan de villa-leugen is de manier waarop Leo Delcroix senator is geworden. Op 20 december 1991 neemt het Hoog Comité van Toezicht in het kader van het smeerpijp-onderzoek (zie ook daar) z'n notitieboekjes in beslag - dat zijn de fameuze atoma-schriftjes van Leo Delcroix.
En dan zijn er enkele merkwaardige ontwikkelingen. Eén, drie dagen na de huiszoeking is Leo Delcroix gecoöpteerd senator en verwerft hij zo dus parlementaire onschendbaarheid, enkele maanden later is hij al minister van Landsverdediging en verwerft hij ministeriële onschendbaarheid.
Twee, 'ergens' wordt beslist dat de notitieboekjes terug moeten naar de eigenaar, dat is wat minister van Justitie Wathelet beveelt aan de onderzoeksrechter en dat is ook wat gebeurt op 5 februari 1992, intussen zijn wel fotocopies genomen.
Eind januari 1997 gaan zowel Humo als De Morgen uitvoerig in op de atomaschriftjes en gebruiken daarvoor titels als 'De vuile handen van de CVP' en 'De superdoofpot van Leo Delcroix'. De schriftjes geven op z'n minst een ontluisterend beeld van de politiek; deze 'functiebeschrijving' van een partijsecretaris is niet meteen wat je zou verwachten. Want de meest voor de hand liggende lezing is toch wel dat de secretaris van de partij allerlei benoemingen en bevorderingen van magistraten en ambtenaren regelt, allerlei, ook dubieuze, vormen van partijfinanciering organiseert en minstens een rol speelt in een aantal bedenkelijke affaires.
Zo is er de beruchte smeerpijp langs het Albertkanaal, een onding dat nooit heeft gewerkt, maar toch komt er in 1991 een minnelijke schikking waarbij de staat tweehonderd miljoen frank schadevergoeding moet betalen aan drie aannemers. Niet iedereen heeft daar begrip voor, het Hoog Comité van Toezicht start een onderzoek en legt ondermeer de hand op de schriftjes van Delcroix; het Hoog Comité verdenkt hem ervan te hebben bemiddeld om deze 'schikking' tot stand te brengen.
En er is meer, de schriftjes verraden dat Delcroix zich bemoeide met het toekennen van fel betwiste overheidscontracten aan Eurosense/Belfotop, met het contract voor de milieuboxen, met het proces over de gewestplannen, met de illegale aanleg van een golfterrein, met de Super Club aandelen van de KS. In dat laatste geval loopt er een gerechtelijk onderzoek tegen z'n broer Jozef Delcroix.
Zelf ontkent Leo Delcroix ooit onwettig gehandeld te hebben; maar indien Leo Delcroix inderdaad deze cruciale rol speelt in de weinig fraaie achterkant of onderkant van de CVP - en veel wijst daar op -, dan verklaart dat wellicht z'n machtspositie in de partij en z'n jarenlange onaantastbaarheid. Al taant die onaantastbaarheid misschien wel een klein beetje. Begin juli 1997 schrijven de CVP-jongeren dat Leo Delcroix best ontslag zou nemen uit de Senaat en het Vlaams parlement.
(zie ook Dassault, Eurosense, gewestplannen, Goderis Wouter, Hoog Comité van Toezicht, milieuboxen, ministeriële verant¬woordelijkheid, parlementaire onschendbaarheid, rattenbestrijding, Rwanda, Rwanda-commissie, smeerpijp, Somalië, Super Club)
uit het boek Barrez Dirk, Het land van de 1000 schandalen. Encyclopedie van een kwarteeuw affaires, Globe, 1997, 384 p. (geactualiseerde franstalige versie in 1998)
Bron: DeWereldMorgen.be 06/09/11
 |
