|
Artikelen -
Algemeen
|
|
vrijdag, 23 september 2011 11:24 |
 ‘We zitten met z’n allen in een auto, maar iedereen zit op de achterbank. Niemand weet wie er rijdt, of in welke richting.’ (Guy Gypens).
De Vlaamse kunstencentra beleven een identiteitscrisis, zo blijkt uit gesprekken met vijftien directe getuigen. Het probleem is niet zozeer dat de grenzen met werkplaatsen, stadstheaters, gezelschappen, alternatieve managementbureaus en culturele centra steeds troebeler worden. Wel dat die evolutie gepaard gaat met een gevoel van onzekerheid, kwaliteitsverlies en groeiende concurrentie. De kunstencentra lijden aan de invloed van neoliberale principes.
© Robbert Van Wynendaele
Door Heleen Mercelis en Ruth Mariën (rekto verso)
Rond de kunstencentra heeft altijd al een sfeer van identiteitsverlies gehangen. Veel heeft te maken met hun avontuurlijke en dynamische ontstaansperiode. Rond het begin van de jaren 1980 manifesteren ze zich als een enthousiast alternatief circuit dat onderdak biedt aan een nieuwe lichting kunstenaars (Jan Fabre, Jan Lauwers, Anne Teresa De Keersmaeker, Guy Cassiers et cetera). Zonder veel middelen, maar met een sterke multidisciplinaire en internationale gerichtheid breken de jonge centra met het conventionele en verburgerlijkte bestel.
Van kunstenaar naar kerntaken
Dat...
 |
